یک مهندس

گاهی واقعا انگشت به دهن می مونم، از اعتماد به نفس بعضی ها.
یعنی اصلا تو مغزم جا نمی شه که این ها اعتماد به نفس از کجا اومده و چطوری تو یه نفر جمع شده.
هر طور، همه رقمه، بالا بری پایین بیای اصلا نمیشه درک کرد که از کجا می تونه بیاد.

arrogant

با محکمی، چشم تو چشمت چیز هایی میگه که می دونی درست نیست. اصلا نیم ساعت پای حرف هاش بشینی تناقض میبینی اما باز هم همونجوری محکم ادامه می ده. فقط کافیه از یه طرف دیگه وارد موضوع بشی یارو میاد با همون اعتماد به نفس اولیه نقیض حرف قبلیش رو برات با تمام غرور زیر پوستیش می زنه.

همچین خالی می بنده که اون سرش نا پیدا، از یه کشور دیگه سر در میاره اصلا. پاش رو از ایران بیرون نگذاشته ها!

کارهای بزرگی کرده، اگر هم خودش نکرده باشه تو اون کار یه مشکل بزرگ بوده که این راه حلش رو داد، یا اصلا از این مشاوره گرفتن یا اگر هیچکدوم هست، اون کار یه مشکل بزرگ داره که اونا نمی فهمن و فقط این آقا فهمیده.

طرف قیافش مثل ناخونگیره عکس های فیسبوکش در حد مریلین مونرو!

طرف 4 تا کار نکرده ها ادعای سد سازی می کنه و میگه این کاری که شما می خواهید بکنید کار 2 روزه منه.
یکی نیست بگه آخه …. !

و جالبه این ها ویژگی اصلی ایرانی های عزیز دل هست.

—————————————————–

خیلی وقته حوس وبلاگ نویسی دارم، پر از طرح و ایده و اینهام. اما وقتم اجازه نمی ده. این هم از دستم در رفت. اگه بشه، نظم و سر و سامون دار بشه این روال زندگی به وبلاگ بیشتر می رسم.