خوشحالم که این دسته جدید رو با این آهنگ شروع میکنم. یک آهنگ که خاطراتی برای خودش داره. این آهنگ، آهنگ پر خاطره ای. نه فقط برای من، برای تمام ایرانی ها. کسایی که با شنیدنش زمان رو به عقب بر میگردونن، به یاد گذشته ها.
این آهنگ بی شک یکی از زیباترین و عاشقانه ترین آهنگ هایی است که در تاریخ زبان فارسی خوانده شده.
صدای ملایم و آروم و گرم فرامرز اصلانی، صدای دو گیتار که یکی در پس زمینه میاد و دیگری با خواننده هم خوانی می کنه و یه گیتار دیگه اون پشت صدای بمش آدم رو قلقلک می ده. شعرش هیچ جایی برای حرف زدن نداره: بذار شبم، رنگی بگیره / دوباره آهنگی بگیره / بگیره رنگ اون دیاری / که توش منو تنها نذاری .

فرامرز اصلانی، عکس از: نوید سهیلیان، بهار 2000
شاید این ترانه برای این جاودانه شده که فقط و فقط از روی عشق و احساس خونده شده، نه صرفا برای خوندن. شایدم بخاطر همینه که فرامرز اصلانی فقط 3 تا آلبوم از ابتدای کارش (سال 1353) بیرون داده. کارش یه چیزه دیگه هست اما علاقه اش گیتار و موسیقیه.
همه ترانه هاش، تک تک یه دنیا هستند. اما » اگه یه روز «ش کل هستیه. باید بهش گوش داد. نه اینکه بشنویش.
برای دانلودش بر روی اینجا کلیک کنید.
در برگه «دانلودی ها» می توانید مابقی دانلودی های این وبلاگ را در یک نگاه مشاهده کنید.