موضوع نو مبارک

در ابتدا سال نو رو به همه دوستانم، خوانندگان وبلاگم، پارسی زبانان، ایرانیان و جهانیان تبریک می گم.
در ابتدای امسال یک موضوع جدید را در غالب این پست به وبلاگ اضافه می کنم و امیدوارم یادگاری کوچکی در ذهن های پویای شما گذاشته شود.

«از دروغ های دنیای واقعی خسته شده ام، می خواهم واقعیت را در دنیای دروغین انیمیشن ببینم.»
این جمله امضای یکی از دوستانم در تالار گفتمان گروه دوبلاژ گلوری بود، جمله ای که جوانه تفکر درباره زندگی را در ذهن خواننده چون بهار سبز می کند.
دنیای ما چیست؟ دنیایی که در آن منطق ملزومه ی زیستن گردیده و جایی برای لبخند کودکانه بزرگان نمی گذارد. دنیایی که کار، عشق ِ بازی را از انسان ها گرفته است. دنیایی که دروغ به واقعیت تبدیل گشته است.
در این بی سامانی، دنیای دیگری آفریده شده به نام دنیای کارتون، یا انیمیشن. دنیای دروغینی که کودکی را در هر انسانی بیدار می کند؛ او را از دلزدگی و فرسودگی ها رها می کند و با خود به درون دریای ژرف بی انتهایش می کشاند.

به تاریخ انیمیشن و اینکه از کجا و چگونه آمد نمی پردازم، بلکه حس انیمیشن را محور قرار می دهم. وقتی تام و جری را هنوز که هنوز است می بینم لبخند می زنم و با اشتیاق وصف نشدنی منتظر انتهای ماجرایی می شوم که بارها و بارها دیده ام. هنگامی که پلنگ صورتی با آهنگ مرموزش گهگداری پخش می شود، پدرهایمان به 50 – 60 سال قبل بر می گردند، به راحتی می توان حس تازگی را در چهره شان دید.

سفید برفی

سفید برفی

انیمیشن به شاخه ای قطور از تنه ی سینمای کهن بشر تبدیل گشته. برای همه سن و سال ها ساخته می شود و در همه موضوعی. دنیای تماما فانتزی که قوانین در آن معنایی ندارد و همه ابروی معلق در هوا و یا رد شدن یک گربه از سوراخ موش را به راحتی باور می کنند و حتی به آن لبخند می زنند. دنیایی که کودکان و گاهی هم بزرگان (فیزیکا) برای چندمین بار یک کارتون را می بینند.

شخصا یکی از طرفداران انیمیشن هستم و شدیدا آن را در حد توان دنبال می کنم – حس تازگی، حس خوبی است. لبخند تازه می کند روح را. خیلی از این فیلم ها برای تمام رده های سنی ساخته می شود. انیمیشن به ذات خود برای کودکان تکراری ناپذیر است و برای بزرگان هم می تواند جذاب باشد. چیزی که تهیه کنندگان و کارگردان ها و نویسندگان برای پول بیشتر و یا وسعت بیشتر بینندگان و یا انتقال درونیات خود به افراد ِ بیشتر بهره جستند. در پست های آتیه این موضوع درباره انیمیشن خواهید خواند، درباره حس و زیبایی آن، و گاهی هم نقد – اگر بتوان نقد نامید.

در کنار انیمیشن یک هنر دیگر هم همواره خود نمایی می کند، دوبله. دوبله، تئاتر پشت پرده است. ایران همواره دوبلور های خوبی داشته با صدا های خاطره انگیز و همچنین با استعداد.

میکروفون دوبله

میکروفون دوبله

فیلمی که شاید ارزش دیدن هم نداشته باشد با یک دوبله حرفه ای می تواند چندین بار دیده شود.
اگر بخواهم در مورد این هنر صحبت کنم باید چندین برابر خطوط فوق بنویسم که برای یک مقدمه هجو محسوب می شود. بنابراین در این خلاصه می کنم که در کنار انیمیشن، به دوبله هم پرداخته میشود.
دلیل اینکه انیمیشن و دوبله در یک موضوع هستند این است که برای من دوبله در انیمیشن بیشتر از فیلم متجلی گشته است. همیشه سعی می کنم انیمیشن ها را با دوبله ببینم، البته دوبله ای سالم و ارزشمند.

امیدوارم که بتوانم در این موضوع مطالب مفید و قابل خواندنی رو ارائه بدهم تا هم زمان شما تلف نشده باشد و هم اینکه درباره انیمیشن کوتاهی نکرده باشم و مهمتر از همه هنر زیبا و ارزنده دوبله را توسعه ای کوچک داده باشم.
با تشکر از همه خوانندگان عزیز

Advertisements